Útskýringar
10. desember 2007 klukkan 01:09
Þættinum hefur borist bréf. Einhver skilur ekki hvert við fluttum, svo hér eru nánari skýringar á því. Við erum m.ö.o. hætt að skrifa færslur á þessa síðu. Við ætlum að halda áfram annarsstaðar. Til að komast þangað má ýta á ÞENNAN HLEKK
Gjöriði svo vel. Góðar stundir.
Gjöriði svo vel. Góðar stundir.
Myndir frá Kantaraborg
12. nóvember 2007 klukkan 20:11
Jæja kæru vinir og ættingjar. Nú erum við búin að setja inn nokkrar myndir af lífinu hér í Kantaraborg. Við fengum góða ábendingu um að það vantaði myndir héðan og við látum ekki hanka okkur á því til lengdar. Gjöriði svo vel. Smellið á myndahnappinn hér til vinstri.
Róbert bangsi á afmæli í dag
08. nóvember 2007 klukkan 22:24
Núna er heldur betur farið að hausta hjá okkur, enda ekki við öðru að búast þar sem það er nú kominn 8. nóvember. Þið heima eruð búin að fá snjó og allt. Það eina sem við fáum hér er heill hellingur af laufblöðum sem svífa út um allt og er ekki hægt að þverfóta á göngustígunum fyrir þeim. Í rauninni er það mikið af þessum laufblöðum að það er sérstakir menn í vinnu við það að ryksuga upp þessi laufblöð og koma þeim fyrir kattarnef. (hmm, ætli Venni geti fengið vinnu við þetta?). Krakkarnir í Kötlu skóla eru þó mjög glöð með þessi laufblöð og leika sér með þau, enda “opinn efniviður”, Kötlu finnst t.d. mjög gaman að láta moka yfir sig laufblöðum þannig að hún sjáist ekki. Síðan þegar hún kemur heim skilur hún ekkert í því hver setji öll þessi laufblöð í stígvélin hennar. Annars hafa Englendingar gert lítið annað en að skjóta upp flugeldum þessa dagana. Í síðustu viku fórum við á flugeldasýningu í skólanum hennar Kötlu og var það mjög gaman, það lá við að manni fyndist vera komin áramót. Flugeldarnir heima eru þó miklu flottari, að sjálfsögðu.Það er nú ekki alveg svo að þeir séu að halda upp á áramótin núna, heldur eru þeir að halda upp á það að árið 1600 og eitthvað, reyndi maður nokkur að sprengja upp þinghúsið og konunginn með. En honum varð ekki að ætlun sinni og var þess í stað brenndur á báli. Síðan þá hafa Englendingar haldið upp á þennan dag með því að skjóta upp flugeldum og jafnvel búið til bálköst með brúðu á og kveikt í honum með viðhöfn, það var þó ekki gert í skólanum hennar Kötlu, sem betur fer. Á morgun erum við Katla að fara með skólanum hennar á sýningu um Róbert bangsa en hann á 87 ára afmæli í dag. Róbert bangsi er einn af frægustu íbúum Kantaraborgar. Það verður örugglega gaman og hlakkar okkur til. Þetta verður þá í annað skiptið sem ég fer í ferð með skólanum hennar Kötlu, en það er mjög algengt að foreldrar séu fengnir með í slíkar ferðir. Fyrri ferðin var í garð sem gerir út á það að fræða börnin um náttúruna, sem er auðvitað bara mjög gott mál, nema að ég verð þó að viðurkenna að mér fannst staðsetningin á þessum garði vera stórfurðuleg. Inni í garðinum var allt fullt af rafmagnslínum og lágu göngustígarnir undir línurnar þvers og kruss. Þegar maður gekk síðan undir línurnar heyrði maður suðið í rafmagninu og fann hvernig hárin á höfðinu stóðu öll út í loftið. Og undir einu mastrinu var búið að setja upp borð og bekki og þar borðuðu börnin sitt nesti, allir auðvitað “yfir sig spenntir”. Verð að viðurkenna það að ég var fegin þegar við gengum út úr garðinum.
Valgeir er ekkert smá glaður þessa dagana, enda búið að kaupa miða á Sex Pistols tónleika sem verða í næstu viku í London. Fyrir þá sem ekki vita er um að ræða gamla pönkara sem gerðu allt vitlaust í Englandi hér áður fyrr, gerðu grín að drottningunni og eru sumir ekki enn búnir að fyrirgefa þeim það. Um daginn máttu strákarnir mæta í venjulegum fötum í skólann og Valgeir fór í hljómsveitabol eins og svo oft áður, en svo illa vildi til að hann var í Sex Pistols bol með God save the Queen framan á. Þetta var ekki vel séð hjá sumum kennurum í skólanum, greinilegt að þetta snertir þjóðarstolt þeirra. Þetta minnti mig nú svolítið á það þegar Venni gerði grín að páfanum þegar við sátum í lestarklefa með nokkrum Ítölskum körlum, um árið þegar við vorum að ferðast um Ítalíu. Aumingja karlarnir supu bara hveljur og krossuðu sig í bak og fyrir. Að gera grín að páfanum var greinilega eitthvað sem maður gerir ekki. Sérstaklega ekki á Ítalíu, það virðist vera eins með Englendingana, maður gerir einfaldlega ekki grín að drottningunni. Við lærum af þessu og gerum ekki sömu mistökin í þriðja sinn J. Læt þetta duga í bili.
Valgeir er ekkert smá glaður þessa dagana, enda búið að kaupa miða á Sex Pistols tónleika sem verða í næstu viku í London. Fyrir þá sem ekki vita er um að ræða gamla pönkara sem gerðu allt vitlaust í Englandi hér áður fyrr, gerðu grín að drottningunni og eru sumir ekki enn búnir að fyrirgefa þeim það. Um daginn máttu strákarnir mæta í venjulegum fötum í skólann og Valgeir fór í hljómsveitabol eins og svo oft áður, en svo illa vildi til að hann var í Sex Pistols bol með God save the Queen framan á. Þetta var ekki vel séð hjá sumum kennurum í skólanum, greinilegt að þetta snertir þjóðarstolt þeirra. Þetta minnti mig nú svolítið á það þegar Venni gerði grín að páfanum þegar við sátum í lestarklefa með nokkrum Ítölskum körlum, um árið þegar við vorum að ferðast um Ítalíu. Aumingja karlarnir supu bara hveljur og krossuðu sig í bak og fyrir. Að gera grín að páfanum var greinilega eitthvað sem maður gerir ekki. Sérstaklega ekki á Ítalíu, það virðist vera eins með Englendingana, maður gerir einfaldlega ekki grín að drottningunni. Við lærum af þessu og gerum ekki sömu mistökin í þriðja sinn J. Læt þetta duga í bili.
Bloggi blogg
05. nóvember 2007 klukkan 18:30
Bloggi bloggi bloggi blogg. Verð að gera eins og allir alvöru bloggarar og grenja í þeim sem álpast hingað inn, að skilja eitthvað eftir sig. Annað hvort blammeringar í gestabókinni eða dónaskap í kommentakerfinu, alltaf gaman að því. Nú og svo bjóðum við upp á myndasýningu, Það eru komnar inn myndir frá því við vorum á G-festivalinu í Færeyjum í sumar. Tékkið á því. Svo bætist við meira síðar (bloggklisja) eftir því sem tími vinnst til (je, ræt).
En í Kantaraborg gengur lífið svipaðan gang. Ég sæki um sömu vinnurnar aftur og aftur og fæ engin svör. Ég fór í viðtal fyrir helgi út af vélstjóradjobbi í gróðurhúsi. Hljómar kannski pínu fyndið en er engu að síður sniðugt dæmi. Þarna er um að ræða risastóra tómataræktun. Þar eru nokkrar ljósavélar keyrðar á gasi, glatvarminn frá vélunum er notaður til að kynda húsin, það sem ekki er notað af rafmagni frá þeim er selt út á netið og það sem besta er að afgasið frá þeim er síðan filterað áður en því er síðan hleypt inn í gróðurhúsin. Þar með næst á milli 80 og 90% nýtni út úr dótinu. Geri aðrir betur. CO2 fer því bara allt í tómatana sem síðan verða eins og epli að stærð fyrir vikið ef marka má myndir af þessu. Ég á örugglega ekki eftir heyra frá þeim aftur, en það er stíllinn hjá enskum að tala út um rassgatið á sér meira og minna. Láta sem þeir eigi í manni hvert bein þegar maður er hjá þeim en gleyma manni svo. Bara gaman að því skal ég sko segja ykkur. Aldeilis gaman. Amen.
En í Kantaraborg gengur lífið svipaðan gang. Ég sæki um sömu vinnurnar aftur og aftur og fæ engin svör. Ég fór í viðtal fyrir helgi út af vélstjóradjobbi í gróðurhúsi. Hljómar kannski pínu fyndið en er engu að síður sniðugt dæmi. Þarna er um að ræða risastóra tómataræktun. Þar eru nokkrar ljósavélar keyrðar á gasi, glatvarminn frá vélunum er notaður til að kynda húsin, það sem ekki er notað af rafmagni frá þeim er selt út á netið og það sem besta er að afgasið frá þeim er síðan filterað áður en því er síðan hleypt inn í gróðurhúsin. Þar með næst á milli 80 og 90% nýtni út úr dótinu. Geri aðrir betur. CO2 fer því bara allt í tómatana sem síðan verða eins og epli að stærð fyrir vikið ef marka má myndir af þessu. Ég á örugglega ekki eftir heyra frá þeim aftur, en það er stíllinn hjá enskum að tala út um rassgatið á sér meira og minna. Láta sem þeir eigi í manni hvert bein þegar maður er hjá þeim en gleyma manni svo. Bara gaman að því skal ég sko segja ykkur. Aldeilis gaman. Amen.
Kaupstaðarferð
04. nóvember 2007 klukkan 21:14
Rosa er þetta skemmtilegt þetta blogg. Bíðiði bara þangað til að maður hættir að nenna þessu.
Við fórum í ferðalag í dag. Valgeir er á fermingarári og þarf því í fermingarfræðslu. Við höfðum samband við sendiráðið fyrir einhverjum vikum því við höfðum heyrt af því að sendiráðspresturinn héldi úti fermingarfræðslu fyrir krakkana. Hann var þá búinn að vera með tvo tíma og hópurinn á leið til Íslands í helgarferð þá um helgina. Við vorum eðlilega ekkert að spandera í svoleiðis fyrir strákinn, hann búinn að vera meira og minna á Íslandi síðan hann fæddist, annað en dekurbörnin sem mynda restina af þessum hóp. En, fyrsti tíminn hans var í dag og við þurftum að koma honum á áfangastað. Við spáðum í hvernig væri best að komast, tíminn var í sendiráðinu og það staðsett rétt suður af Hyde garðinum í London. Fundum neðanjarðarstöð rétt hjá og vorum að spá í að keyra að endastöð þess spors sem gengi þangað og taka lest inn í borgina. En á endanum kýldum við á að keyra þetta alla leið á vagninum okkar. Það gekk bara helv. vel og vorum komin á góðum tíma á staðinn. Ekkert mál að rata í London. Valgeir fór í tímann og við hin spókuðum okkur í Hyde Park á meðan. Síðan færðum við okkur í sænsku kirkjuna sem er hinum megin við garðinn og fórum í íslendingamessu. Það var bara fínt og fengum við kaffi og meððí á eftir. Það var skondið að í kirkjukaffinu gekk formaður sóknarnefndar um salinn með bauk að enskum sið og óskaði eftir framlögum til safnaðarstarfsins. Þetta er ólíkt því sem við erum vön að heiman en gaman að því bara. Við heyrðum síðan af því að það hefðu komið kórar frá Súðavík og Hnífsdal í heimsókn nú í september sl. og sungið við messu hjá þeim. Pínu svekkjandi að hafa ekki vitað af því. Hefðum örugglega tékkað á því hefðum við vitað.Krúsuðum síðan heimleiðis með smá slaufum í gegn um miðbæinn. Gaman að þvi. Amen.
Við fórum í ferðalag í dag. Valgeir er á fermingarári og þarf því í fermingarfræðslu. Við höfðum samband við sendiráðið fyrir einhverjum vikum því við höfðum heyrt af því að sendiráðspresturinn héldi úti fermingarfræðslu fyrir krakkana. Hann var þá búinn að vera með tvo tíma og hópurinn á leið til Íslands í helgarferð þá um helgina. Við vorum eðlilega ekkert að spandera í svoleiðis fyrir strákinn, hann búinn að vera meira og minna á Íslandi síðan hann fæddist, annað en dekurbörnin sem mynda restina af þessum hóp. En, fyrsti tíminn hans var í dag og við þurftum að koma honum á áfangastað. Við spáðum í hvernig væri best að komast, tíminn var í sendiráðinu og það staðsett rétt suður af Hyde garðinum í London. Fundum neðanjarðarstöð rétt hjá og vorum að spá í að keyra að endastöð þess spors sem gengi þangað og taka lest inn í borgina. En á endanum kýldum við á að keyra þetta alla leið á vagninum okkar. Það gekk bara helv. vel og vorum komin á góðum tíma á staðinn. Ekkert mál að rata í London. Valgeir fór í tímann og við hin spókuðum okkur í Hyde Park á meðan. Síðan færðum við okkur í sænsku kirkjuna sem er hinum megin við garðinn og fórum í íslendingamessu. Það var bara fínt og fengum við kaffi og meððí á eftir. Það var skondið að í kirkjukaffinu gekk formaður sóknarnefndar um salinn með bauk að enskum sið og óskaði eftir framlögum til safnaðarstarfsins. Þetta er ólíkt því sem við erum vön að heiman en gaman að því bara. Við heyrðum síðan af því að það hefðu komið kórar frá Súðavík og Hnífsdal í heimsókn nú í september sl. og sungið við messu hjá þeim. Pínu svekkjandi að hafa ekki vitað af því. Hefðum örugglega tékkað á því hefðum við vitað.Krúsuðum síðan heimleiðis með smá slaufum í gegn um miðbæinn. Gaman að þvi. Amen.
Sandwich/Canterbury
01. nóvember 2007 klukkan 03:12
Ferlega pirrandi þegar texti týnist í tölvunni. Var búinn með þessa líka svaka færslu sem kerfið síðan gleypti þegar ég ætlaði að pósta henni inn. Kennir manni að treysta ekki þessu net dóti. Betra að skrifa textann í word eða notepad og peista hann yfir.
Allavega, þá nenni ég ekki að endurskrifa þá færslu, hendi henni inn seinna ef hún finnst, annars missum við bara af henni. Annað og verra hefur nú gerst.
En að okkur. Eins og einhverja rekur kannski minni til þá ætluðum við okkur að eiga heima í bænum Sandwich sem er hérna austur við Ermarsundið. Við fórum hingað út í vor til að athuga með hlutina þar og leist barasta vel á pleisið, flottir skólar fyrir krakkana og bara góður fílingur fyrir hlutunum. Það reyndist síðan ómögulegt þegar á hólminn var komið að útvega húsnæði þar. Það var ekki neitt í boði með fjórum svefnherbergjum eins og passar okkur, en við ákváðum að við gætum nú alveg sætt okkur við að búa þrengra. Ef við bárum okkur eftir minni íbúðum þá voru leigumiðlararnir tilbúnir að segja okkur til um að það væri bara einfaldlega of lítið fyrir okkur. Við höfðum ss. bara ekkert um það að segja. Okkur yfirsást einnig risastór lyfjaverksmiðja sem er bæði alfa og omega í bænum og sogar upp allt húsnæði sem losnar til handa starfsfólki sínu. Við gátum ekki hangið endalaust eftir því að eitthvað dytti inn sem hentaði okkur og hvað þá verið á undan lyfjarisanum að ná því, svo að á endanum hættum við að eltast við það og ákváðum að reyna frekar við Canterbury. Það tók ekki nema tvo daga að finna húsnæði hér, en þá tók reyndar við bið eftir að fá að komast inn í það. Við fengum nýbyggt hús í um 10 mín. göngufæri frá miðbænum. Þegar við komum að skoða var eigandinn úti í garði að vökva grasið. Það er skoskur hermaður sem býr í herstöð í útjaðri bæjarins með konu og þremur börnum. Hann ætlar sér að flytja í húsið þegar hann hættir í hernum eftir einhver ár. Hann þurfti fyrst að fara til Afghanistan og frelsa okkur frá vondu köllunum þar. Helv. fínn kall og náði alveg að selja okkur húsið sitt. Stelpan af leigumiðluninni þurfti ekki að segja orð, hann vann þetta allt fyrir hana.
Þar sem við erum atvinnulausir aumingjar frá útlöndum þurftum við að sjálfsögðu að borga leiguna fyrirfram. Þá kynntumst við helv. mögnuðu fyrirbæri hérna. Bankarnir taka peningana þína úr umferð í þrjá daga ef þú vilt færa þá á milli stofnana. Við þurftum m.ö.o. að bíða eftir að fá afhent í þrjá daga frá því að peningurinn fyrir leigunni fór út af reikningnum okkar heima á Íslandi. Flott system. Við vorum búin að vera í góðum fíling í sumarfríinu okkar og vorum búin að vera í nokkra daga á undan á tjaldstæðinu í Canterbury en þegar þarna var komið sögu var farið að rigna og spáin fyrir næstu daga hljóðaði upp á heavy rain. Þá var bara í stöðunni að taka hótel sem og við gerðum. Við fundum þetta líka fína gistiheimili þar sem við fengum litla íbúð út af fyrir okkur. Þar vorum við þar til að aurinn poppaði inn hjá leigumiðluninni nokkrum dögum síðar.
Eigendur gistiheimilisins eru hjón á aldri við okkur, maðurinn frá Kanada en konan frá Víetnam en flutti til Englands 10 ára gömul. Þau eiga einn lítinn strák. Þau fluttu hingað fyrir 5 árum og keyptu þetta gistiheimili fljótlega eftir það. Þetta fólk hefur reynst okkur mjög hjálplegt við að átta okkur á hlutunum hérna og lánað okkur mublur og fleira.
Við höfðum upphaflega planað að fá leigt með húsgögnum en það virtist ekki alveg vera stemning fyrir því hjá leigusölum.
Það var vinsælt að taka fram í auglýsinum um húsnæði að það væri ekki inni í myndinni að leigja fólki með börn, dýr, reykingafólki eða DSS. Við vissum lengi vel ekki hvað DSS stæði fyrir en komumst að því að það er skammstöfun fyrir atvinnulausa/öryrkja og aðra þá sem lifa á bótum frá samfélaginu. Þar sem við vorum án atvinnu og með börn má segja að við höfum staðið mjög nálægt því að flokkast sem DSS. Því var ekki í myndinni að fá mublað undir okkur.
Þá þurfti að finna mublubúð og fannst ein kunnugleg í útjaðri Lundúnaborgar. Hún er sænsk og selur ósamsettar mublur í flötum pökkum. Þurftum við að fara nokkrar ferðir á sænska herragarðsvagninum okkar og selflytja rúm og dýnur, borð og stóla og fleira það sem þurfti til að gera nýja heimilið okkar að góðu heimili. Meira síðar.....
Allavega, þá nenni ég ekki að endurskrifa þá færslu, hendi henni inn seinna ef hún finnst, annars missum við bara af henni. Annað og verra hefur nú gerst.
En að okkur. Eins og einhverja rekur kannski minni til þá ætluðum við okkur að eiga heima í bænum Sandwich sem er hérna austur við Ermarsundið. Við fórum hingað út í vor til að athuga með hlutina þar og leist barasta vel á pleisið, flottir skólar fyrir krakkana og bara góður fílingur fyrir hlutunum. Það reyndist síðan ómögulegt þegar á hólminn var komið að útvega húsnæði þar. Það var ekki neitt í boði með fjórum svefnherbergjum eins og passar okkur, en við ákváðum að við gætum nú alveg sætt okkur við að búa þrengra. Ef við bárum okkur eftir minni íbúðum þá voru leigumiðlararnir tilbúnir að segja okkur til um að það væri bara einfaldlega of lítið fyrir okkur. Við höfðum ss. bara ekkert um það að segja. Okkur yfirsást einnig risastór lyfjaverksmiðja sem er bæði alfa og omega í bænum og sogar upp allt húsnæði sem losnar til handa starfsfólki sínu. Við gátum ekki hangið endalaust eftir því að eitthvað dytti inn sem hentaði okkur og hvað þá verið á undan lyfjarisanum að ná því, svo að á endanum hættum við að eltast við það og ákváðum að reyna frekar við Canterbury. Það tók ekki nema tvo daga að finna húsnæði hér, en þá tók reyndar við bið eftir að fá að komast inn í það. Við fengum nýbyggt hús í um 10 mín. göngufæri frá miðbænum. Þegar við komum að skoða var eigandinn úti í garði að vökva grasið. Það er skoskur hermaður sem býr í herstöð í útjaðri bæjarins með konu og þremur börnum. Hann ætlar sér að flytja í húsið þegar hann hættir í hernum eftir einhver ár. Hann þurfti fyrst að fara til Afghanistan og frelsa okkur frá vondu köllunum þar. Helv. fínn kall og náði alveg að selja okkur húsið sitt. Stelpan af leigumiðluninni þurfti ekki að segja orð, hann vann þetta allt fyrir hana.
Þar sem við erum atvinnulausir aumingjar frá útlöndum þurftum við að sjálfsögðu að borga leiguna fyrirfram. Þá kynntumst við helv. mögnuðu fyrirbæri hérna. Bankarnir taka peningana þína úr umferð í þrjá daga ef þú vilt færa þá á milli stofnana. Við þurftum m.ö.o. að bíða eftir að fá afhent í þrjá daga frá því að peningurinn fyrir leigunni fór út af reikningnum okkar heima á Íslandi. Flott system. Við vorum búin að vera í góðum fíling í sumarfríinu okkar og vorum búin að vera í nokkra daga á undan á tjaldstæðinu í Canterbury en þegar þarna var komið sögu var farið að rigna og spáin fyrir næstu daga hljóðaði upp á heavy rain. Þá var bara í stöðunni að taka hótel sem og við gerðum. Við fundum þetta líka fína gistiheimili þar sem við fengum litla íbúð út af fyrir okkur. Þar vorum við þar til að aurinn poppaði inn hjá leigumiðluninni nokkrum dögum síðar.
Eigendur gistiheimilisins eru hjón á aldri við okkur, maðurinn frá Kanada en konan frá Víetnam en flutti til Englands 10 ára gömul. Þau eiga einn lítinn strák. Þau fluttu hingað fyrir 5 árum og keyptu þetta gistiheimili fljótlega eftir það. Þetta fólk hefur reynst okkur mjög hjálplegt við að átta okkur á hlutunum hérna og lánað okkur mublur og fleira.
Við höfðum upphaflega planað að fá leigt með húsgögnum en það virtist ekki alveg vera stemning fyrir því hjá leigusölum.
Það var vinsælt að taka fram í auglýsinum um húsnæði að það væri ekki inni í myndinni að leigja fólki með börn, dýr, reykingafólki eða DSS. Við vissum lengi vel ekki hvað DSS stæði fyrir en komumst að því að það er skammstöfun fyrir atvinnulausa/öryrkja og aðra þá sem lifa á bótum frá samfélaginu. Þar sem við vorum án atvinnu og með börn má segja að við höfum staðið mjög nálægt því að flokkast sem DSS. Því var ekki í myndinni að fá mublað undir okkur.
Þá þurfti að finna mublubúð og fannst ein kunnugleg í útjaðri Lundúnaborgar. Hún er sænsk og selur ósamsettar mublur í flötum pökkum. Þurftum við að fara nokkrar ferðir á sænska herragarðsvagninum okkar og selflytja rúm og dýnur, borð og stóla og fleira það sem þurfti til að gera nýja heimilið okkar að góðu heimili. Meira síðar.....
Blogstart
30. október 2007 klukkan 00:16
Halló halló, einn tveir, þetta virkar. Loksins drullum við þessu bloggi af stað eftir að hafa notað milljón ástæður fyrir því að gera það ekki. Við ætlum að segja okkar nánustu, og öðrum sem ramba hérna inn, af okkar högum, lífinu hér í Kantaraborg og viðfangsefnum okkar hverju sinni. Það eru nú liðnir u.þ.b. þrír mánuðir síðan við komum hingað út og ýmislegt á dagana drifið. Því gæti farið svo að við byrjum á smá upprifjun og segjum frá ferðalaginu hingað út eða því markverðasta úr því. Það hefur verið smá handleggur að koma okkur fyrir hérna, fá þak yfir okkur, koma börnum í skóla o.s.frv. Nóg að sinni. Amen.